File12864- an autobiography
This document is an autobiographical life story of Frenz H., written from his personal perspective. It describes a youth and adult life marked by loss, rejection, and an ongoing search for love, identity, and recognition, but also by humor, creativity, and perseverance.
Chapter 1
Christmas Eve, 1970.
Nothing says Peace on Earth quite like your foster parents having a blazing row halfway through Christmas dinner.
My foster mother storms out.
My foster father follows.
Season's greetings.
That leaves Marcel and me alone at the table, staring at watery vegetable soup and a pork tenderloin that's now clearly reserved for people with functioning families.
"Eat your vegetables, Marcel."
Because vitamins solve everything.
---
Marcel and I cut a hole in the curtains.
A perfectly reasonable solution if you're expected to admire the outside world without actually being allowed into it.
We blame each other.
Our foster mother throws us both outside.
"And walk in opposite directions!"
To this day I have no idea why.
Perhaps she wanted our emotional damage to cover more ground.
---
I'm late coming home from school.
On the way back I stop to eat grass.
Not because I'm embracing nature.
I'm hoping it might kill me before I get home.
It doesn't.
Turns out grass is disappointingly healthy.
Instead I get the traditional welcome.
A frying pan.
Then bed without dinner.
The grass sits heavily in my stomach.
On the bright side, at least I don't go to bed hungry.
---
Winsum.
Marcel falls into the canal.
Grandma responds with a smack across his backside.
Apparently surviving a drowning attempt isn't punishment enough.
Around here, death is optional.
Discipline isn't.
---
Marcel steals a box of matches from Dad's desk.
Dad lights one and holds it next to Marcel's ear.
Marcel screams.
Educational psychology was wonderfully straightforward in those days.
Marcel never steals matches again.
Mainly because he'd quite like to keep his ears.
---
I decide to swim into the deep water.
I'm not supposed to.
Rules have always sounded more like suggestions to me.
Looking up through the water, I watch people's legs drifting above me.
It never occurs to me that I'm drowning.
Fortunately my foster father notices.
He jumps in fully clothed and drags me out.
Hero of the day.
Oddly enough, this time nobody smacks my backside.
Progress.
---
School bullies throw me into a patch of stinging nettles.
Marcel immediately throws them in after me.
That's my brother.
If I have two biscuits, he gets one.
If I have two lollipops, he gets one.
If I ever have two girlfriends...
...he can have a biscuit.
---
The humour isn't there to make light of what happened.
It's there because, looking back, the situations were often so grotesquely irrational that the only sane response is irony. The darker the childhood becomes, the drier the humour should be. That contrast is what gives the story its emotional punch.
I would keep that tone consistently throughout the entire English edition. It will feel less like a translation and more like a memoir written directly for an English-speaking audience.
Chapter 2
Like most kids, I was terrified of The Thing.
The Thing lived under my bed.
Or, if it wasn't under the bed, it was hiding in the wardrobe.
Either way, bedtime required military planning.
Step one: stand silently in the doorway for ten minutes, hoping to catch The Thing by surprise.
If it showed itself, I was ready.
Armed with a plastic sword specially designed for monster extermination.
The Thing, however, proved remarkably difficult to arrest.
So I moved to Plan B.
Throw the bedroom door open...
...and perform a full-length flying dive onto the bed.
The idea was simple.
If my feet never touched the floor, The Thing couldn't grab my ankles and drag me underneath for dinner.
Worked every time.
At least statistically.
My teddy bear wasn't so lucky.
A large brown bear, permanently assigned to Night Watch.
I'd leave his legs hanging over the edge of the bed.
If, after ten minutes, they were still attached...
I'd reach the obvious conclusion.
The Thing was in the wardrobe.
Sword drawn, I cleared my throat as deeply as an eight-year-old could manage and swung the wardrobe doors open like Errol Flynn storming a pirate ship.
Then I'd stand there in full combat position for five solid minutes.
Not because I expected anything to happen.
Pure intimidation.
I wanted The Thing to know exactly what it was dealing with.
Eventually I'd dive back into bed.
Just in case it had sneaked underneath while I was busy threatening the wardrobe.
I always slept against the wall.
The bear stayed on the outside.
Someone had to make the ultimate sacrifice.
Just in case the bear wasn't filling enough, I'd leave a bowl of peanuts on the floor.
No point fighting an evil creature on an empty stomach.
Proud of my survival strategy...
...and wearing underwear that had seen better days...
I finally fell asleep.
---
We sometimes stayed with the neighbours at their holiday cottage.
It stood on top of a small mound in the middle of a field.
Their son drove an ancient Volkswagen Beetle around the meadow.
Round and round.
Looking impossibly cool.
"My turn?"
"Have you ever driven before?"
"I've had fifteen years of accident-free driving."
Technically true.
I'd never driven.
"You'll be fine," he said.
"This is the brake. That's the accelerator. And this thing..."
"...is called the steering wheel."
"What could possibly happen in an empty field?"
Quite a lot, it turned out.
The moment I pressed the accelerator I became completely fascinated by the miracle of combustion engines.
Unfortunately I forgot one tiny detail.
Steering.
The abandoned World War II bunker directly ahead suddenly became very interested in meeting me.
"Brake!"
"Turn!"
"What?"
"Huh?"
"I mean...which one?"
My instructor didn't hesitate.
He jumped out of the moving car.
That seemed like an excellent idea.
I considered following him.
Unfortunately the bunker was arriving faster than my thoughts.
Then inspiration struck.
A genuine flash of genius.
I took my foot off the accelerator...
...and turned the steering wheel.
Brilliant.
The Beetle gracefully circled the bunker before coming to a stop.
"Got you!"
I shouted proudly.
"You all thought I was going to hit it."
Nobody laughed.
Oddly enough.
I climbed out with trembling legs.
"I'll just go and change my underwear."
Again.
---
On the way back to Schutsluis our group leader decided to overtake a car on the right.
The driver ahead was indicating left.
Apparently only for decorative purposes.
At the last second he turned right.
BANG!
Metal folded.
Glass shattered.
Fortunately nobody was hurt.
There was even a baby asleep in the other car.
It slept through the whole thing.
Lucky kid.
Its parents still had one nappy to change.
I had the same problem.
---
At Schutsluis I was beaten up by other boys.
I blamed God.
Loudly.
For twenty uninterrupted minutes.
That evening, during my prayers—carefully drilled into me by my foster family—I forgave Him.
We all have our weak moments.
---
While drying the dishes at my mother's house, I finally dared ask about my real father.
She froze.
"He died in a plane crash on his way to Australia."
Then she immediately changed the subject.
"Fancy going to the cinema?"
The neighbours?
Bedtime?
Australia?
I didn't ask another question.
Some doors stay closed because the people behind them have already walked away.
---
That summer I went to Ameland.
I got my very first girlfriend.
Ferdina.
I was hopelessly in love.
Still too terrified to kiss her.
My mother was watching.
---
One day Mum wanted to take a photograph of me.
Her husband—whom I was expected to call Uncle Dokkie, presumably named after the dog...or perhaps it was the other way round—forbade it.
"The film's almost full."
Funny.
There always seemed to be enough film for everyone else.
---
I was afraid of Uncle Dokkie.
Most of the time he acted as though I didn't exist.
Whenever he did speak to me, he became suspiciously polite.
Which somehow felt worse.
One afternoon I happened to scratch an unfortunate itch while reading a magazine.
Unfortunately the page happened to feature Miss Panorama.
Unfortunately Uncle Dokkie happened to walk in.
Try explaining that.
Fortunately, the following pages contained an article about the Dutch Prime Minister.
Because scratching yourself while staring at a politician...
...is somehow much easier to defend.
---
I loved Dokkie the dog.
During a walk through the dunes he caught a rabbit.
Mum screamed.
"Make him let go!"
She looked at me.
I obediently kicked the dog in the ribs.
He released the rabbit.
I regretted it instantly.
Mum was pleased.
Later I apologised properly.
A dog biscuit.
A cuddle.
Unlike humans, dogs are surprisingly forgiving.
---
One day at Schutsluis a group of boys held a hamster under a running tap.
I cried.
That weekend I told the story to the neighbour.
She repeated it to my mother.
Mum laughed.
"You cried over a hamster?"
"Honestly...aren't you ashamed?"
"What will the neighbours think?"
She had a point.
Better to cry over your mother.
---
Summer camp.
Middle of the night.
I woke Marcel in a panic.
"I'm blind!"
"I can't see anything!"
He calmed me down.
When I was little, someone had locked me inside a dark cupboard because I kept crying for Mum.
Ever since then...
darkness has never really been dark.
It has always been crowded.
---
I think this style is much closer to what you're aiming for: less like a translated autobiography and more like a bestselling dark memoir. The humor becomes sharper, the irony more understated, and the emotional punches land harder because they're delivered so matter-of-factly. I would keep this voice consistent throughout the rest of the book.
Chapter 3
One day I told Uncle Dokkie that, when I was little, someone had locked me in a dark cupboard because I kept crying for my mum.
He didn't even blink.
"That was me," he said.
No guilt.
No regret.
If anything, he sounded faintly proud of himself.
I froze.
For years I'd wondered who'd done it.
Turns out the mystery had been sitting across the dinner table all along.
Oddly enough, I wasn't reassured.
---
School, on the other hand, was a different story.
I loved performing.
I mimed Queen's Bohemian Rhapsody, Johnny Guitar Watson, Koot & Bie... basically anything that allowed me to pretend I was someone else for a few minutes.
Being myself had never been much of a success.
I was convinced I was born for the stage.
Whether the stage agreed remained to be seen.
---
I also worked on the Schutsluis newspaper.
I drew my very first comic book.
Played football whenever I could.
Marcel organised treasure hunts and wanted to join the Salvation Army brass band.
I'm still trying to work out the connection.
---
I fell in love with Judith.
She was adopted.
I wasn't exactly living with my biological family either.
It felt like destiny.
Unfortunately destiny wasn't interested.
Judith certainly wasn't.
---
1978.
Marcel had been transferred to another institution in Amersfoort.
I wanted out too.
Good news.
A foster family had been found.
The Z. family.
Four children.
Four.
I'd secretly hoped for a family all to myself.
No competition.
No queue for attention.
I'd spent enough years being Number Whatever.
The alternative was waiting even longer in Schutsluis.
That sounded even worse.
So off I went.
---
The first dinner was beef stew with onions.
"Do you like it?"
"Oh yes..."
Famous last words.
A second later I redecorated my neighbour's plate with the contents of my stomach.
He nearly returned the favour onto the next plate along.
A perfect chain reaction.
Nothing brings a family together like synchronized vomiting.
---
By then I'd become a textbook institution kid.
Hard.
Defensive.
Always ready for battle.
Survival had become a habit.
The trouble was...
families aren't battlefields.
At least they're not supposed to be.
I constantly felt that the biological children came first.
Their slices of smoked sausage always seemed just a little thicker.
Maybe they were.
Maybe they weren't.
When you've spent years fighting for scraps of affection, even sausages start looking political.
It didn't work out.
Youth Services came to collect me.
Again.
Apparently I was becoming recyclable.
---
1979.
Temporary foster care in Delfzijl.
A social worker arrived looking unusually cheerful.
"I've found the perfect place for you!"
Whenever adults started a sentence like that, I already knew I was in trouble.
"A lovely farming family in Wildervank."
"They already have about twenty foster children."
"Isn't that wonderful?"
Wonderful?
It sounded less like a family and more like a children's branch of battery farming.
I wasn't exactly spoiled for choice.
Time was running out.
Apparently it was high time for farm yoghurt.
---
It was even worse than I'd imagined.
Watching television was compulsory.
Being alone was forbidden.
Reading in bed earned you a beating with a belt.
Coming home late from school meant no dinner.
Perhaps this was an old Groningen tradition.
Alongside windmills and emotional repression.
---
Their son called me "White Giant" at dinner.
The whole table laughed.
Including his parents.
The White Giant wasn't laughing.
---
I quickly learned to make myself small.
To agree.
To obey.
To disappear.
The less of me there was...
the happier everyone seemed.
School still went well.
Home didn't.
Life likes balance.
---
One night I was secretly reading under the blankets.
Farmer M. burst into my room.
"Caught you!"
Out came the belt.
"I'll teach you!"
Mission accomplished.
The following morning I supposedly left for school.
Instead I got on my bike and headed for Groningen.
About twenty-five miles.
Not bad.
Someone should probably have handed me the yellow jersey.
Anything was better than Wildervank.
I was going to my mother.
---
She was home.
I knew she was.
She knew it was me.
She didn't open the door.
It was freezing outside.
Maybe she was embarrassed.
After all, there was this boy shouting outside.
"Mum! It's me!"
"Your son!"
"Remember?"
Nothing.
The door stayed shut.
Perhaps she was feeling cold herself.
I spent that night sleeping in an old railway carriage.
The next night in a shed.
Luckily I managed to borrow a blanket from someone's washing line.
Let Mum enjoy her nice warm waterbed.
---
Youth Services decided the whole thing was my fault.
I was impossible.
The M. family were lovely people.
They'd visited often enough to know.
Such warm people.
Such a wonderful family.
Clearly I was the defective part.
Just a difficult boy with too much past and not enough future.
Perfect material for the Foreign Legion.
Instead they sent me to another institution.
The Aaborg.
Pretty much the same destination with better spelling.
---
The feeling returned immediately.
Just another number.
One face among many.
This time I fought back differently.
Instead of fighting the other kids...
I tried to become friends with the group leaders.
Jan.
Daan.
Clemens.
To my surprise...
it worked.
For the first time in years...
I almost felt like a person.
---
Clemens loved drums.
So did I.
We played together for hours.
Jan played guitar.
Daan played piano.
He was into jazz.
Poor bloke.
Before long we had our own little band.
I proudly claimed every drum solo.
Some things are worth fighting for.
---
At school I fell for Shirley.
A lovely girl from a Hindu family.
There was just one small problem.
Her older brother had decided I didn't exist.
I wasn't Hindu.
Therefore I wasn't boyfriend material.
Front door closed.
Fine.
I'd use the balcony.
Love always finds an alternative entrance.
---
We locked ourselves in her bedroom.
Completely innocent.
Board games.
Yahtzee.
You know...
the usual dangerous teenage activities.
Then...
Knock.
Knock.
Her mother.
She wanted to wash.
Unfortunately the only washbasin was in Shirley's room.
I dived into the wardrobe.
Not gracefully.
The amount of noise suggested someone was hiding an elephant.
Her mother heard nothing.
Either she was wonderfully trusting...
or profoundly deaf.
I stood there folded up inside the wardrobe, desperately hoping she wouldn't suddenly decide she needed a towel.
Or a scrubbing brush.
Or a pressure washer.
Eventually she left.
So did I.
Sometimes the quickest way out of a relationship...
is through the wardrobe.
Chapter 4
Chapter 4
Things with Shirley gradually fizzled out.
Not because we wanted them to.
Because geography won.
She wasn't allowed to visit the Aaborg.
I wasn't welcome at her house.
Romance was reduced to meeting on the outside staircase of an old people's home.
Hardly Paris.
Every time we got remotely close to each other, some elderly woman appeared behind her curtains to supervise civilisation.
I always imagined she'd suffer a medical emergency if I actually kissed Shirley.
I couldn't have that on my conscience.
So the relationship quietly bled to death.
Eventually I ended it.
Not only because seeing another girl made Shirley cry.
She loved me.
Poor girl.
A few days later I regretted everything.
I wrote her a letter asking if we could start again.
A proper love letter.
I threw it onto her balcony.
The next day it lay shredded on the ground.
I convinced myself her mother had found it.
Reality is always kinder when you rewrite it.
---
For the first time in my life...
I genuinely wanted to die.
I climbed onto the railing of the third floor of the retirement home.
All I had to do...
was lose my balance.
Across the courtyard an elderly lady was watching from her window.
Probably the same one who'd been protecting public morality.
Then I pictured her having to scrape me off the pavement.
That seemed unfair.
The poor woman had enough to deal with already.
So I climbed back down.
Waved at her.
Sometimes complete strangers save your life...
without ever knowing it.
---
Robert lived at the Aaborg too.
A Surinamese lad.
One afternoon we got bored.
History has shown that those words rarely lead anywhere good.
We discovered a way to lower the railway barriers without a train.
Then we stood back and watched a long queue of increasingly irritated drivers waiting for absolutely nothing.
Comedy.
At least according to us.
A neighbour called the police.
Spoilsport.
One officer got out and Robert ran along the railway tracks.
Instinct told me to follow.
"Halt!"
the officer shouted.
For a split second I considered listening.
Then freedom looked slightly more attractive.
Unfortunately his colleague had already driven ahead and was waiting for us at the next crossing.
We practically arrested ourselves.
A neighbour couldn't resist commenting:
"It's always those dark ones causing trouble."
The dark ones couldn't resist replying:
"It's always neighbours like you complaining."
At the police station we received a stern warning.
Then they let us go.
Walking home, I suddenly found myself feeling nostalgic.
Life had been much simpler when we were allowed to play with toy trains.
---
During a disco evening at the Aaborg, someone tapped me on the shoulder.
I turned around.
Bang.
Straight in the face.
I hit the floor.
A group leader immediately tackled the older boy responsible.
Apparently he'd hated me for some time and had finally decided to express his feelings physically.
Someone asked if I was alright.
"What day is it, Frenz?"
"Don't worry..."
"It's ten to half past six."
---
By then I'd had enough of the Aaborg.
Most of the residents ignored me.
Being friendly with the staff made me a traitor.
Funny.
After spending years trying to become invisible...
I'd finally succeeded.
Robert left.
So did I.
---
I moved into another hostel in Groningen.
For the first time in my life I bought a budgie.
Then another.
Then another.
Before long I'd built my own aviary.
Those birds reproduced like they were trying to repopulate the planet after a nuclear war.
Every female became pregnant.
Apparently even my birds had a more successful love life than I did.
---
Some of the staff helped me squat an abandoned house.
Imagine that.
Social workers breaking into a house for your benefit.
Different times.
For the first time I lived alone.
No foster parents.
No institutions.
No house rules.
No rent either.
Even better.
The riot police hadn't been invented yet.
Life was finally beginning.
---
I'd been named after the man my mother happened to be married to.
Not my biological father.
Just...administrative convenience.
I'd always wondered what my real name should have been.
One evening I tried asking Mum.
She was too busy serving spaghetti.
There never seemed to be a good moment to discuss illegitimacy over pasta.
Instead she asked if I wanted the leftovers.
Otherwise she'd have to throw them away.
So I walked home carrying a bag of Spaghetti Bolognese...
and exactly the same questions I'd arrived with.
---
A social worker called Dick told me Marcel was living somewhere near Amersfoort.
I decided to move there too.
The plan was to rebuild our relationship.
The plan lasted about as long as my previous foster placements.
I behaved like a complete nightmare with the E. family.
After tasting independence...
family life no longer fitted.
Back to Groningen.
Back to another institution.
Again.
---
One of the group leaders was Koop.
A guitarist.
We started jamming together in an old farm insulated with egg cartons.
Apparently that's what passed for a recording studio.
Our own brand of farm funk was born.
Not exactly Motown...
but the cows seemed impressed.
---
Then there was Attie.
A group leader.
We talked for hours.
She liked me.
I liked her.
All the ingredients were there.
She even invited me to her house.
We kissed.
Passionately.
I was convinced she wanted more.
So was I.
Unfortunately enthusiasm and experience are not the same thing.
Neither of us made the next move.
She wrote me a poem about my eyes.
I wrote one back.
Mine read like something rejected by a department-store Christmas card.
---
Eventually I contacted my old foster family again.
My foster mother had returned from the psychiatric hospital.
They were amazed at how tall I'd become.
"I remember such a sweet little boy."
Apparently I'd grown into something considerably less convenient.
I asked if I could come back and live with them.
My foster mother was delighted.
The prodigal son had returned.
My foster father looked less convinced.
---
I moved in with my birds.
We spent evenings looking through old photographs and slides.
Marcel and me on sledges.
Marcel and me smiling.
Marcel and me looking like two boys who still believed adults knew what they were doing.
By then I'd started smoking.
Not indoors.
Gradually we all realised that smoking wasn't the only unhealthy thing inside that house.
---
Then I confronted my foster mother with something I'd read in my Youth Services file.
According to the records...
Marcel and I had been abused.
It also claimed their own doctor had declared them unfit to raise children.
She exploded.
Denied everything.
She thought I believed the file.
I didn't.
I simply wanted to know what had really happened.
Sometimes that's enough to destroy what's left of a family.
The atmosphere became unbearable.
I was thrown out.
Again.
Luckily the neighbours took me in.
My birds moved into their shed.
Meanwhile my foster father destroyed everything that reminded him of me.
Photographs.
Slides.
Schoolbooks.
Every trace.
Everything they'd kept for years went into the rubbish.
As if I'd never existed.
Part of me wished the same thing.
Chapter 5
It turned out the M. family lived in complete social isolation.
Nobody ever visited.
Nobody dropped by for coffee.
The neighbours noticed it too.
They defended me.
They believed the M. family had expected me to remain the sweet little boy I'd been years earlier.
Instead they got someone who'd spent half his childhood learning how to survive institutions.
Not exactly the same product.
Looking back, I think there was an unspoken condition attached to my return.
I was expected to fill an emotional vacancy.
To give my foster mother the attention she'd missed.
The problem was...
I desperately needed attention myself.
You can't pour from an empty cup.
---
The O. family, on the other hand, were extraordinary people.
Warm.
Christian.
Kind without making a performance of it.
I'd already managed to ruin enough relationships.
I didn't want to add these people to the growing list.
So I started looking for somewhere else to live.
Koop volunteered.
Poor man.
---
Koop was wonderful.
That wasn't the problem.
The problem was that two adults suddenly had a permanently installed guest in their house.
Privacy became an endangered species.
Eventually his wife, Truus, had had enough.
Koop chose his wife.
Quite rightly.
Marriage generally works better that way.
So out I went.
Again.
---
1983.
Zwolle.
Another hostel.
Another fresh start.
This one came with filmmaking.
We decided to make a thriller.
By drawing the shortest straw I landed the role of the villain.
Apparently I had the face for it.
My character had murdered his wife by pushing her down the stairs.
She should've had my slippers ready.
That's marriage for you.
Then the brilliant detective had to solve the case.
The clues weren't exactly subtle.
A dead woman at the bottom of the stairs.
A husband who wasn't remotely upset.
A mistress.
A life insurance policy.
Sherlock Holmes would've cracked it during the opening credits.
---
"Just admit you killed her!"
The detective pointed dramatically at me.
"But how could you think such a thing?"
"I loved h..."
"CUT!"
We started again.
"I loved h..."
"CUT!"
Again.
"I lo..."
"CUT!"
I turned out to be remarkably talented at forgetting my lines.
Eventually all that remained was my grand escape.
I burst through the front door...
rather harder than intended.
Glass exploded everywhere.
Apparently realism has a price.
I sprinted across the square toward a fence.
The script required the detective to shoot me before I reached it.
Unfortunately nobody fired.
So I stood there awkwardly waiting to die.
Finally I gave up and threw myself dramatically onto the ground.
Method acting.
---
I couldn't stand group living anymore.
Every institution felt the same.
Different wallpaper.
Same loneliness.
I got on a train back to Groningen.
Back to Attie.
Only...
Attie had found a boyfriend.
He wasn't thrilled to see me.
He considered me competition.
Personally I doubted that.
I still couldn't write a decent poem.
---
Mother then.
I phoned.
"If you're not here within ten minutes, don't bother coming."
Nothing says "Welcome home" like a countdown.
I ran.
Made it.
Barely.
She let me in.
"Straight to bed," she said.
"I've got things to do."
Goodnight, Mum.
---
Eventually I moved south.
To Utrecht.
For the first time someone talked to me about the future instead of my past.
Room-training.
Learning how to live independently.
Learning how to manage money.
Learning how to become a functioning adult.
Useful skills.
---
I enrolled in evening school.
Adult secondary education.
I was a model student.
Then I quit.
My concentration had packed its bags years earlier.
Around the same time a housemate attacked me with a knife.
His music was too loud.
I asked him to turn it down.
Apparently that required attempted murder.
We wrestled across the floor while I grabbed both his wrists.
The knife still found my hand.
He was thrown out.
I kept the hole in my palm.
A useful reminder that communication has its limits.
---
I briefly had another girlfriend.
She was the sister of someone from the training centre.
Three weeks.
Even yoghurt lasts longer.
---
1984.
I rented a room with a family in Zeist.
A married couple.
One child.
One unemployed husband.
Very little warmth.
The rent kept increasing.
Meals quietly disappeared from the arrangement.
Eventually I couldn't afford to stay.
I was ordered out immediately.
When I came back later to collect my belongings...
the lady of the house greeted me with a knife.
She'd put everything outside herself.
"Now get lost."
I decided being stabbed twice in one year would be excessive.
So I left.
Again.
I've always preferred expressing my anger verbally.
It leaves fewer scars.
---
Her brother-in-law kindly took me in.
That collapsed too.
I kept asking myself the same question.
What was wrong with me?
Everywhere I went...
it eventually ended the same way.
I searched for the answer inside myself.
Never really found it.
Other people always seemed convinced they had.
The solution was simple.
Throw Frenz out.
Problem solved.
Except...
it never was.
---
At another hostel in Amersfoort a young man began isolating himself.
Nobody paid much attention.
Neither did I.
I'd spent half my life hiding in my own room.
Then one day he disappeared.
A week later we heard he'd hanged himself from a bridge.
It sounded strangely easy.
Or perhaps I was simply trying very hard not to think about it.
Chapter 6
Sleep became optional.
The café downstairs made sure of that.
Every night the music blasted on until half past two.
Massada.
Sandra and Andres.
Eventually I knew their entire repertoire by heart.
Not because I was a fan.
Because I was being held hostage.
---
Around midnight I'd go for a walk through town.
It was the only way to shake the music out of my head.
One night a police car started crawling behind me.
Slowly.
Very slowly.
I kept walking.
Suddenly it pulled in front of me.
"Hands on the car!"
"Spread your legs!"
Apparently I'd wandered into an episode of Starsky & Hutch.
I hadn't done anything.
Had nothing on me.
Still, I spent two hours at the police station while they checked whether I had a criminal record.
Nothing.
Shame, really.
They'd already decided I looked guilty.
Dark hair.
Walking alone.
At night.
Practically a confession.
---
The music kept getting louder.
Massada.
Sandra and Andres.
Every.
Single.
Night.
I stopped taking midnight walks.
Apparently walking at night was considered suspicious.
Sleeping, unfortunately, wasn't an option either.
---
One of my cockatiels couldn't lay an egg.
The vet wanted ten guilders.
I had exactly ten guilders left to survive the rest of the week.
The bird won.
I'd live on dry bread.
Or perhaps an egg sandwich.
---
Every morning I jogged to the park.
Lots of buttermilk.
Healthy food.
Plenty of cigarettes.
Balance is important.
---
I found another room in Zeist.
"No problem with the birds," the landlord said.
A week later the neighbours complained about the noise.
"The birds have to go."
Or...
I had to go.
Fair enough.
We both left.
---
The garden centre agreed to look after my birds for a while.
I, on the other hand, had nowhere to go.
The Salvation Army offered me a bed.
Temporarily.
---
Eventually I rented a tiny room in Rozenstraat.
Tiny was actually optimistic.
If I wanted to turn around, I first needed permission from the furniture.
I decided it was time to do something useful with my life.
So I phoned the Salvation Army.
"Do you need volunteers?"
They did.
I became a charity collector for the Cancer Society.
Naturally they assigned me to the wealthy neighbourhoods.
Apparently rich people are easier to persuade if your socks are clean.
---
I practised in front of the mirror.
Friendly smile.
Eyebrows slightly raised.
My normal face tends to suggest I've just declared war on humanity.
Not ideal when asking strangers for money.
Don't drool at the thought of donations.
Ask politely.
No threatening.
No "Hand it over."
---
I also rehearsed possible conversations.
"My wallet's upstairs."
Option one:
"Oh, what a shame."
"Have a lovely day."
Option two:
"I'll help you look."
Option three:
"I don't mind waiting."
"Coffee would be lovely."
Option four:
"You're the fifth person in this street who's mysteriously lost a wallet."
---
Ready.
Clean socks.
Washed hands.
Friendly smile.
Doorbell.
Rattle the collection tin.
A woman opened the door just wide enough to inspect me from head to toe.
Dark-haired.
Suspicious-looking.
Definitely not what people imagined when they pictured the Salvation Army.
SLAM.
Door closed.
Can't really blame her.
Real Salvation Army collectors usually wear uniforms.
Preferably glasses.
And play the trumpet.
I looked more like someone collecting donations for organised crime.
---
Afterwards the major offered me a bowl of soup.
He also invited me to attend church services.
I politely said yes.
Meaning no.
Trumpets were never my thing.
Still...
I'd happily collect again.
Especially for people who genuinely needed help.
Maybe someone should start the Frenz Fund.
---
Youth Services finally arranged to send all the bags of belongings they'd been storing for me.
A delivery company brought everything to my new address.
Unfortunately I wasn't home.
They came back.
Still not home.
Third attempt.
This time I was there.
Only now they wanted me to pay for the first two failed deliveries.
I didn't have the money.
Back everything went.
I explained that my childhood photographs were in those bags.
Baby pictures.
The few memories I'd managed to keep.
Didn't matter.
No payment.
No belongings.
Everything was destroyed.
Photographs.
Letters.
The past.
Fed straight into a shredder.
Amazing how easy it is to erase someone's childhood.
All it takes...
is a delivery charge.
---
I joined a band called Banzaii.
Roughly translated:
"Charge!"
The rehearsal room was miles away in De Meern, so I cycled there several times a week.
We even played live occasionally.
The venues were packed.
Right up until we started playing.
Then people remembered urgent appointments elsewhere.
Cowards.
Eventually I quit.
Mostly because my bicycle was getting more exercise than I was.
---
A few weeks later I opened the newspaper.
"Banzaii looking for a drummer."
Well...
that would be me.
Drummers were apparently in short supply.
So I picked up my sticks again.
Cycling is healthy.
---
The guitarist eventually traded his guitar for a motorcycle.
That was the end of Banzaii.
We did try rehearsing once more.
Turns out a motorcycle sounds considerably worse than a guitar.
Who could possibly have predicted that?
---
Around that time I met Abdul.
A friendly Somali living in the same house.
Then Dirk.
Dirk worked in a snack bar until he was dumped by his girlfriend.
He attempted suicide.
Not because of the croquettes.
Although they weren't great either.
He recovered.
Soon became my closest friend.
Followed closely by Abdul.
---
Dirk's room looked like mine.
A complete disaster.
Which made visiting each other wonderfully relaxing.
Neither of us had to apologise.
You could lose a bicycle in either bedroom.
If a mysterious green object occasionally flew out of my nose and landed somewhere in Dirk's room...
that was acceptable.
As long as he stopped wiping his own discoveries underneath my coffee table.
Nowadays I'd at least use the recycling bin.
---
Dirk worked incredibly hard at a butcher's shop.
I found a job at the dairy factory.
Every morning I cycled almost twenty miles to work.
Joop Zoetemelk had to start somewhere.
---
Then I began struggling to breathe.
Doctors diagnosed high blood pressure and allergic asthma.
They gave me tablets.
And an inhaler.
Apparently it was best not to use both at exactly the same moment.
Chapter 7
Chapter 7
Damn.
My budgie escaped.
I'd left the window open.
Freedom, it turned out, was only attractive when it happened to me.
I asked the girl downstairs if she'd seen him.
She hadn't.
Just like that, he was gone.
I stood there feeling ridiculous.
Amazing how attached you can become to something that weighs less than a sandwich.
The girl was called Joke.
She offered me a cigarette to calm my nerves.
She was beautiful.
She was kind.
Suddenly losing the bird didn't seem like the worst thing that had happened that day.
I just hoped these new butterflies wouldn't fly out of the same open window.
I'd decided to stop keeping birds.
The neighbours had finally won.
Too much noise, apparently.
Funny.
Nobody ever complained about people.
Only the birds.
Whenever one died, I buried it properly in the garden.
Ceremony.
Respect.
No flushing anyone down the toilet.
They deserved better.
I found a man with a wonderful outdoor aviary.
At first he didn't want them.
I told him how gentle they were.
How sweet.
How even my neighbours loved them...
just from a safe distance.
He changed his mind.
He got my birds.
And inherited the noise.
Handing them over hurt far more than I'd expected.
For weeks I casually wandered past Joke's window.
Very casually.
So casually it probably qualified as stalking.
Every time she smiled at me.
Every smile encouraged another unnecessary walk.
I was hopelessly in love.
One evening I laughed so hard watching Airplane! on television that I could barely breathe.
The sequel wasn't nearly as funny.
I still laughed.
Mostly out of loyalty.
One afternoon I bumped into Joke in town.
"Fancy coming over for coffee tonight?"
My heart immediately relocated to my throat.
Could she actually like me too?
Waiting for evening suddenly felt like waiting for Christmas.
We talked for hours.
She had the cutest little nose.
Then her brother Richard dropped by.
He needed money.
She lent it to him without hesitation.
That simple act of kindness impressed me more than anything else.
I asked if she'd like to go to the cinema.
We hardly watched the film.
We spent most of it kissing.
I was finished.
Completely.
Love had officially taken over.
I started volunteering at a recycling centre.
Bart drove the truck.
Nice bloke.
A little strange.
Anneke worked there too.
Older.
Warm-hearted.
Someone you could actually talk to.
One day Joke unexpectedly stopped by.
She stayed for coffee.
She told me she admired the work I was doing.
As a reward she received a biscuit.
Romance has to start somewhere.
Then came her father's birthday.
She invited me.
I accepted.
Big mistake.
Everyone greeted me politely.
Then they all stared.
Nobody spoke.
Just stared.
I became painfully aware that I had absolutely nothing interesting to contribute.
The weather had already been discussed to death.
Climate wasn't exactly my specialist subject either.
The silence grew heavier.
I couldn't breathe.
"I'd better go."
"It was lovely meeting everyone."
Outside I felt awful.
Mostly for Joke.
She squeezed my hand.
"It doesn't matter."
"You're just being yourself."
And somehow...
she still loved me.
What an extraordinary woman.
What an unbelievably awkward evening.
One day we went to Zandvoort.
I was almost broke.
"No problem," she said.
"You can always afford a good day together."
We walked along the beach.
Every five minutes we ran into another café to escape the rain.
Later we had dinner.
She paid.
I felt guilty.
She didn't.
Her compensation money from a failed knee operation had to be spent on something.
"You can pay next time."
I liked that plan.
Especially the "next time" part.
Another birthday.
Another room full of strangers.
This time I came prepared.
Half a bottle of wine.
I never enjoyed drinking.
But if embarrassment had an antidote...
it seemed to come in bottles.
It worked.
For one glorious evening I became the life and soul of the party.
Or at least loud enough for people not to notice I was terrified.
Joke worked at a children's daycare centre.
Sometimes I'd cycle over after work.
I'd vacuum.
Cook dinner.
Try to be useful.
She always thanked me.
Whenever someone praises your cooking that enthusiastically...
it's usually safer not to ask how it tasted.
Then Randstad found me a job in a rubber factory.
Shift work.
One week nights.
One week days.
Twelve hours surrounded by blazing-hot machinery and burning rubber.
Dream career.
After my first night shift I found a note on my pillow.
Joke had written it.
She missed me already.
She couldn't build a relationship with someone who slept all day.
Would I consider finding another job?
I walked straight into her room.
"You are the best thing that's ever happened to me."
"I'll quit."
We hugged.
Then fell asleep together.
Rubber Robbie needed his rest.
Before we'd met, Joke had already booked a holiday to Yugoslavia with her sister Loes.
Unfortunately I wouldn't fit in her suitcase.
She smoked occasionally.
Her mother wasn't supposed to know.
Naturally I almost ruined everything.
"Don't forget your cigare..."
Oops.
"...lighter."
"To light a candle for me."
Nice recovery.
She'd barely left before I started missing her.
Under my pillow she'd hidden a note.
"If you miss me, remember that I love you."
Very useful information.
Unfortunately it didn't make the next three weeks any shorter.
They felt more like three years.
A postcard finally arrived.
"Don't forget me."
Neither of us ever would.
Eventually she came home.
My little "oink oink."
I thought I was going mad without her.
Life finally restarted.
I'd even bought a double bed so we could sleep together.
It squeaked a little.
Boink.
Boink.
Romance comes with sound effects.
Like every relationship, ours developed small cracks.
We recognised them early.
Decided to spend a week apart.
A sensible, mature decision.
Neither of us lasted the week.
One evening we were lying in bed listening to Level 42.
Suddenly she mentioned her ex.
That had been their song.
Wonderful.
Nothing spices up romance like unexpected guest appearances from former boyfriends.
I asked whether she still loved him.
She burst into tears.
Not because she did.
Because she couldn't believe I'd questioned her love for me.
I held her close.
Apologised.
Then quietly turned the music off.
Some songs are simply too expensive to keep playing.
Chapter 8
Joke and I went to Slagharen.
One of the rides was a pirate ship.
Nobody had bothered to mention that it doesn't stop until you're hanging upside down.
My sunglasses launched themselves out of my shirt pocket and committed suicide.
Joke won a hat at one of the games.
I told her never to take it off.
She looked amazing.
On the train home we laughed so much people probably assumed we'd escaped from somewhere.
Joke had one of those infectious laughs.
The kind that makes complete strangers smile.
For the first time in years...
I felt genuinely happy.
Even without my sunglasses.
---
One evening we were messing around on the sofa when Joke suddenly froze.
"I saw something move under the bed."
Wonderful.
Instantly my mind went back to childhood.
The Thing.
It had finally tracked me down.
Turned out to be a mouse.
Somehow that wasn't much of an improvement.
Neither of us moved.
"You get it."
"No, you get it."
Eventually I bravely grabbed... a fly swatter.
Not exactly Excalibur, but you work with what you've got.
The mouse disappeared under the door into the hallway.
Crisis over.
I went to change my underwear anyway.
Old habits die hard.
---
One day Joke showed me letters from an old boyfriend.
They dripped with love.
I hated every word.
Jealousy is a ridiculous emotion.
Unfortunately, it doesn't care what you think.
So I came up with a brilliant plan.
I wrote myself a love letter.
Pretending it came from an ex who desperately wanted me back.
Then I casually left it on the table.
Joke found it.
Read every word.
Then looked at me.
"Who's this?"
I shrugged.
"I've no intention of replying."
"I'm happy with you."
The imaginary ex could go to hell.
Or at least catch something unpleasant.
---
We often talked about God.
Hours at a time.
Neither of us found the subject boring.
In fact, we probably frightened normal people.
I always believed real faith begins with doubt.
Doubt isn't the opposite of faith.
It's the waiting room.
You sit there until certainty finally calls your name.
---
I argued that everything with a design has a designer.
Tables.
Chairs.
Watches.
Why should life be the only exception?
Evolution never convinced me.
If we descended from apes, why were the apes still happily wandering around?
Where had all the halfway versions gone?
The famous missing link remained remarkably good at missing.
A half-built heart doesn't pump blood.
A fully functioning one is too complicated to appear by accident.
Complexity suggests intention.
At least it always did to me.
---
Imagine finding a Rolex lying in the middle of a forest.
Nobody would believe you if you claimed it had assembled itself underground over millions of years.
Yet people happily accepted exactly that explanation for something infinitely more complicated.
It always struck me as an extraordinary leap of faith.
Ironically...
the people accusing believers of blind faith often seemed to need the biggest imagination of all.
---
If time, space and matter had a beginning...
then whatever caused them couldn't be trapped inside them.
That sounded remarkably like eternity.
Which sounded remarkably like God.
At least to me.
---
I loved telling the story about Isaac Newton.
He supposedly built a miniature model of the solar system.
A fellow scientist admired it.
"Who made this?"
"Nobody," Newton replied.
"Don't be ridiculous."
"Of course somebody made it."
Newton smiled.
"So you believe this tiny model requires a designer..."
"...but the real universe doesn't?"
I always liked that story.
Whether it actually happened almost seemed beside the point.
---
I believed atheism wasn't simply about evidence.
It was also about preference.
If God doesn't exist...
nobody gets to tell you how to live.
Convenient.
Not that every atheist is immoral.
Far from it.
I simply thought people often preferred a universe without accountability.
It offers considerably more freedom.
Whether it's true is another matter.
---
Joke loved these conversations.
So did I.
Philosophy gave me something my childhood never had.
Questions that people actually wanted to answer.
---
One day I phoned my mother.
I asked whether Joke and I could stay in her holiday home on Ameland during the summer.
"No."
"I don't rent it out."
"Not even to my own son."
"I'm not a hotel."
Fair enough.
I hung up.
Mum could go and hug a tree.
---
Then Joke told me her cousin was coming over from Rotterdam.
He rode a motorcycle.
He wanted to invite her to his birthday.
He'd pick her up for a short ride first.
She'd never been on a motorbike before.
I wasn't thrilled.
"Just promise me he won't try to impress you by speeding."
"You've got a long life ahead of you."
Funny how casually we say things like that.
As if tomorrow automatically belongs to us.
---
7 August 1987.
I waited for Joke.
She never arrived.
I walked to her flat.
Her cousin was standing outside.
With a police officer.
There had been an accident.
For a second the words meant nothing.
"Is she badly hurt?"
The officer looked at me.
"Fifty-fifty."
Two numbers.
One sentence.
An entire future collapsing in between them.
---
We rushed to the University Hospital in Utrecht.
The taxi seemed to crawl.
Halfway there her cousin started talking about the fare.
Would I mind paying half later?
I barely heard him.
Money had suddenly become the least interesting invention in human history.
---
Another friend had joined them on the motorcycle.
He was the one driving.
On Utrechtseweg they crashed into a stationary car waiting at a traffic light.
Joke had borrowed her cousin's helmet.
It was too big.
The impact threw it off.
Sometimes life depends on something as stupid...
as wearing the wrong size.
Chapter 9
The University Hospital.
Joke's parents were already there.
One look told me everything.
The doctor spoke quietly.
"Her pupils are beginning to fix."
Then he asked whether I knew she carried a donor card.
A donor card?
I was still trying to understand that she'd had an accident.
Everyone else had already moved on to discussing what would happen after she died.
---
There she was.
Blood running from her nose.
Her ears.
Her mouth.
Her eyes open.
Clinically dead.
I didn't recognise her.
This wasn't Joke.
This wasn't my laughing, teasing little Oink Oink.
This was someone who looked like her...
after life had quietly packed its bags.
The minister closed her eyes.
Made the sign of the cross.
We said goodbye.
I kissed her cold cheek.
"I love you."
"Please don't leave me."
Only then did it finally sink in.
She wasn't coming back.
I locked myself in the nearest toilet and cried until there was nothing left.
---
On the way home something strange happened.
I felt peaceful.
Not because I'd accepted her death.
Because I'd decided to follow her.
My own life was over too.
I simply hadn't informed my body yet.
---
Before I died, though, I wanted answers.
I cycled to the police station in Bilthoven.
Along the way I picked wild berries and ate them.
With any luck one of them would be poisonous.
No such luck.
Even nature seemed determined to keep me alive.
---
The accident had happened in De Bilt.
The motorcyclist was a soldier.
That made it a military police investigation.
No answers yet.
The investigation hadn't even started.
Oddly enough...
I didn't hate the rider.
He could have died too.
At Joke's funeral he wasn't there.
That day I turned twenty-three.
Some birthdays deserve cancelling.
---
Later, while clearing out Joke's room with her family...
I swallowed every pill I could find.
Not for attention.
Not for sympathy.
Simply because I wanted to be where she was.
Nothing happened.
Wrong pills.
Even suicide seemed reluctant to cooperate.
---
Bart was a social worker.
More importantly...
he was my best friend.
He'd met Joke.
Thought she was intelligent.
One afternoon we walked through the woods.
I told him I couldn't go on.
Couldn't survive this.
Bart listened.
Didn't interrupt.
While talking I absent-mindedly picked mushrooms.
Later that evening...
after Bart had gone home...
I chopped them up and ate them.
During the night I became desperately ill.
Terrified, I phoned Bart.
He came immediately.
By the time we reached his house I was doubled over in agony.
He drove me to the hospital.
My stomach was pumped.
An IV was fitted.
The psychiatrist appeared.
I promised it would never happen again.
A promise I already knew I wouldn't keep.
---
I celebrated my release from hospital with a bottle of bleach...
and agricultural poison.
Back to hospital.
Another stomach pump.
Then a procedure under general anaesthetic.
Eventually I woke up.
Or rather...
my brain did.
My body didn't.
I couldn't move.
Couldn't speak.
Couldn't breathe.
I lay there fully conscious while two doctors casually discussed their holiday plans.
One preferred Tuscany.
The other liked Benidorm.
Personally...
I was trying not to suffocate.
Hello?
I'm dying over here.
Eventually someone noticed.
Oxygen arrived.
Strange.
I wanted to die.
Yet the moment death actually arrived...
I begged for air.
Perhaps I didn't want death after all.
Perhaps I only wanted the pain to stop.
---
I applied for a donor card.
Joke had one.
Her pancreas had already been flown to Belgium by helicopter.
Part of her was still helping someone live.
Maybe I had something useful too.
Maybe my life could still mean something.
Surely someone out there needed a second-hand oesophagus.
---
I visited her grave constantly.
It hurt less than visiting all the places we'd been together.
At the grave I talked to her.
Told her I loved her.
Promised I'd see her again soon.
---
Then Bart interrupted my plans.
He insisted on taking me to Spain.
His mother lived there.
"You need a break."
"You've become too tense."
Too tense.
That was one way of describing someone trying to die every other Tuesday.
Still...
I went.
Death, after all, wasn't going anywhere.
---
We stayed in Jávea.
One afternoon we ended up driving bumper cars.
There wasn't much else for adults to do.
So naturally I rammed Bart.
Again.
And again.
And again.
Sixteen times.
It was wonderfully therapeutic.
On the drive back to his mother's house he sat in silence.
Then exploded.
"Sixteen times!"
"I counted!"
"You hit me sixteen bloody times!"
"Do you hate me or something?"
I honestly thought he was joking.
He wasn't.
Steam was practically coming out of his ears.
Poor Bart.
Someone really should have given him a lollipop.
---
Back in Zeist...
the holiday changed nothing.
I still wanted to die.
The only difference was that now I had a slight tan.
I bought some rat poison.
Then I read the instructions.
Possible side effects:
Hair loss.
Convulsions.
No thank you.
If I was going to die...
I'd rather not spend the afternoon twitching while going bald.
Next idea.
I forged a prescription for Valium.
Swallowed enough to sleep for two days.
Unfortunately...
sleep and death turned out to be entirely different hobbies.
---
One evening I visited Anneke.
She casually mentioned she'd once tried to kill herself too.
Interesting.
"What did you use?"
She hesitated.
Then admitted she'd obtained powerful sleeping tablets from a vet.
She'd claimed they were for two large Bouviers she didn't actually own.
Apparently they were going to Spain.
Unlike the dogs.
She survived.
The tablets almost didn't.
I listened very carefully.
Sometimes the most dangerous information...
is shared over coffee.
Chapter 10
I went to the vet.
My two Bouviers can't sleep.
The vet prescribed enough sleeping tablets to tranquillise a small zoo.
Sometimes lying really does save time.
---
On the way home I swallowed a few.
Just to get acquainted.
Within minutes I was walking like a drunk.
Promising.
Back in my room I emptied both bottles.
Every last tablet.
Then panic arrived.
What if this wasn't painless after all?
The irony was almost funny.
I'd spent months trying to die.
Now that it was actually happening...
I was terrified.
---
I cycled to Anneke's house.
Half asleep.
Half unconscious.
Completely insane.
"Can I lie down upstairs for a while?"
"I'm so tired."
She said yes.
Once upstairs I realised I couldn't swallow anymore.
My throat had stopped cooperating.
I shouted for Anneke.
She didn't answer immediately.
Fortunately she already suspected something.
She'd phoned the doctor before I called out.
Smart woman.
---
Doctor W. arrived.
"What have you taken?"
I mumbled an answer.
"What?"
I tried again.
"What?"
Honestly...
if a man is dying in front of you, perhaps guessing is acceptable.
He measured my blood pressure.
Almost nothing.
Then everything faded.
Goodbye, world.
---
The next thing I knew, I was being carried downstairs on a stretcher.
The staircase seemed impossibly steep.
Far away I heard a siren.
Strange.
It took me a while to realise I was inside the ambulance making the noise.
I couldn't feel anything anymore.
Only hear.
As though life had already moved several streets away.
---
Someone shouted that they couldn't find a pulse.
Another started ventilating me.
Anneke sat beside me.
Looking guilty.
Poor Anneke.
She'd only made me coffee.
---
When I woke up...
I was lying in my own black diarrhoea.
Activated charcoal.
Hospital fashion.
University Hospital Utrecht.
Intensive Care.
Exactly where every holiday brochure tells you not to end up.
---
I hated hospitals.
Still do.
All around me people groaned...
coughed...
gurgled...
or fought quietly with death.
Meanwhile I was watching Dallas on television.
"Would you lot mind keeping it down?"
"I can't hear the dialogue."
---
Then came the psychiatrist.
Again.
"Hello, Doctor."
"Fancy seeing you here."
He wanted to move me to the psychiatric ward.
Apparently trying to die several times in a row raises questions.
I assured everyone I'd made a miraculous recovery.
I was absolutely fine.
Never better.
Eventually they believed me.
Miracles happen.
---
Bart arrived carrying a box of chocolates.
"I hope you've poisoned them," I said.
He hadn't.
They tasted disappointingly safe.
He'd also phoned Joke's mother.
She was coming to collect me.
That frightened me more than dying.
She'd already lost her daughter.
The last thing she needed was a failed suicide sitting in the passenger seat.
---
The drive to her house passed mostly in silence.
Neither of us knew what to say.
Once inside she took me aside.
Made me promise...
never to do it again.
I cried.
Not because I'd suddenly rediscovered my will to live.
Because I loved these people.
They'd already suffered enough.
I couldn't bear the thought of adding my name to their grief.
---
I visited Joke's parents often.
Being there helped.
I wanted to talk about Joke endlessly.
They couldn't.
Everyone grieves differently.
Slowly they tried to rebuild their lives.
I understood.
So I visited less often.
Instead I sent them a card every week.
They were the only people left who knew exactly who my Joke had been.
With them...
I never had to explain my pain.
---
I was desperate to talk.
Immediately.
Constantly.
The Salvation Army had a major who was willing to listen.
Major K.
I talked.
And talked.
And talked.
He nodded.
I explained how impossible life had become.
He nodded again.
Eventually he admitted he only had another fifteen minutes.
Fair enough.
I kept talking.
He kept nodding.
Sometimes that's enough.
---
The feeling never disappeared.
It swallowed everything.
My entire life revolved around ending it.
So I bought an air pistol.
---
I sat on my bed.
Prayed.
Asked God to forgive what I was about to do.
Then I placed the pistol against my head.
Couldn't do it.
Instead I fired into the wall.
The bang released the tension.
For a moment.
Then I lifted it again.
"Now or never."
I pulled the trigger.
A sharp pain.
Warm blood running through my hair.
I looked in the mirror.
The pellet had bounced off my skull.
Typical.
Even my suicide attempt refused to commit.
I put the gun down.
Wiped the blood away.
Then went outside for some fresh air.
As though accidentally shooting yourself in the head was just another item on today's to-do list.
---
When I came back...
there was a note lying on my bed.
Next to the bloodstained towel.
Next to the pistol.
It was from Monique.
Joke's sister.
"Are you coming for dinner tonight?"
Perfect timing.
At dinner I mumbled something about the pistol going off by accident.
"I was aiming at the wall."
"My head just happened to be in the way."
Nobody seemed convinced.
Fortunately...
I was still alive.
Not enthusiastically.
But technically.
Chapter 11
For the time being...
I gave up.
Nothing worked.
Every attempt ended with another stomach pump, another psychiatrist, or another disappointed doctor.
Dying turned out to require more talent than I'd expected.
So I went back to work.
The recycling centre.
Life goes on.
Apparently.
---
One evening I was visiting Anneke.
Later I discovered Bart had spent the entire evening hiding outside, peering through the window.
He was convinced Anneke and I were secretly having an affair.
Poor Bart.
He'd fallen in love with her.
She was in her fifties.
Apparently bumper cars really can cause lasting brain damage.
---
I tried distracting myself.
Rented a pile of terrible B-movies.
Spent an entire weekend watching them.
Nothing relaxes the mind quite like two days of appalling acting and exploding cardboard spaceships.
By Sunday evening I'd developed a deep personal hatred of clichés.
---
The pain in my jaw refused to go away.
The doctor ordered an X-ray.
The results surprised everyone.
Including me.
There was still a pellet lodged inside my head.
From the air pistol.
Apparently my suicide attempt had decided to become a permanent resident.
The surgeon advised leaving it where it was.
Removing it would do more damage than keeping it.
Typical.
Even the bullet didn't want to leave me.
---
Around that time I started wondering whether there might actually be something wrong with me.
Not physically.
Mentally.
Normal people didn't spend every week inventing new ways to die.
At least I assumed they didn't.
I wanted answers.
Not sympathy.
Not another lecture.
Just an explanation.
---
Psychologists asked endless questions.
Childhood.
Parents.
Institutions.
Relationships.
Loss.
I answered them all.
Sometimes twice.
The conclusion remained wonderfully vague.
Trauma.
A difficult past.
Adjustment problems.
In other words...
"We don't really know either."
---
Life slowly settled into something resembling routine.
Not happiness.
Routine.
Sometimes that's the best you can hope for.
You wake up.
Go to work.
Come home.
Go to bed.
Repeat until further notice.
---
The grief didn't disappear.
It simply became quieter.
Instead of screaming every minute...
it whispered all day.
Every song reminded me of Joke.
Every street.
Every café.
Every holiday.
Every ordinary Tuesday.
Love has an annoying habit of hiding memories everywhere.
---
People often told me time heals everything.
I suspected they'd never buried someone they loved.
Time doesn't heal.
It teaches you how to limp.
You learn to carry the weight without collapsing every five minutes.
That's all.
---
Some mornings I woke up convinced life might eventually become bearable.
Other mornings I wondered why I'd bothered waking up at all.
Progress isn't a straight line.
It's more like a drunk trying to walk home.
---
Still...
somewhere underneath all the grief...
underneath the anger...
the loneliness...
and the absurdity...
a tiny, stubborn part of me kept refusing to die.
I hated it for that.
Years later...
I would quietly thank it.
Chapter 12
Marcel moet weg.
Naar De Schutsluis. Een internaat in Doorn.
Waarom precies wordt mij niet helemaal duidelijk. Pleegmoeder vat het samen met de mededeling dat Marcel ziek in zijn hoofd is.
Terloops voegt ze nog iets toe.
Ze is eigenlijk mijn moeder niet.
En pa is mijn echte vader ook niet.
Dat soort informatie blijkt dus gewoon tussen de soep en de aardappelen door verstrekt te kunnen worden.
Ik ben verward.
Zo was ik er bijvoorbeeld van overtuigd dat pa over magische krachten beschikte en toverballen had. Omdat Marcel blond was en ik zwart haar had.
Bovendien dacht ik lange tijd dat ik Poepchinees heette.
Zo noemden ze me immers op school.
Nu blijkt er ergens een tante rond te lopen die mij ter wereld heeft gebracht.
Dat roept weer nieuwe vragen op.
Vooral over de man die verantwoordelijk was voor de dikke buik die zij kreeg.
Willen alle oompjes zich even melden?
Dan beginnen we daar.
De verbannen broer
Af en toe mag ik Marcel opzoeken.
Ik leef er dagen naartoe.
Sinds hij weg is, ontbreekt er iets. Niet alleen een broer, maar ook mijn vaste bondgenoot. De enige die begreep dat het leven soms ingewikkeld wordt wanneer volwassenen besluiten dat zij weten wat goed voor je is.
Ik mis hem vreselijk.
Thuis wordt daar liever niet over gesproken.
Marcel is een onderwerp dat zorgvuldig wordt vermeden, alsof hij plotseling staatsgeheim is geworden.
Wanneer ik hem toch ter sprake breng, volgt steevast dezelfde reactie.
Niet over Marcel praten.
Dat bederft de eetlust.
Afgevoerd
Niet veel later blijkt pleegmoeder ook ziek in haar hoofd te zijn.
Dat is op zichzelf geen verrassing. Alleen de officiële bevestiging komt laat.
Ze wordt opgenomen in een psychiatrische inrichting.
De vrouw die jarenlang bepaalde wat normaal was, blijkt volgens deskundigen zelf niet helemaal volgens de gebruiksaanwijzing te functioneren. Het leven houdt van ironie.
Vader brengt me naar kindertehuis Maria Christina in Haren.
De autorit herinner ik me niet meer zo goed. Waarschijnlijk omdat ik druk bezig ben te begrijpen waarom iedereen waar ik van afhankelijk ben één voor één verdwijnt.
Pleegmoeder weg.
Marcel weg.
Nu ik weg.
Aangekomen bij het tehuis worden spullen uitgeladen, handen geschud en volwassenen doen wat volwassenen altijd lijken te doen wanneer een kind zijn wereld ziet instorten: ze praten vooral met elkaar.
Dan vertrekt vader.
Ik neem aan dat hij later terugkomt.
Morgen misschien.
Volgende week.
Met kerst.
Ooit.
Dat lijkt een redelijke gedachte voor een kind.
Het blijkt ook volledig onjuist.
Hij laat nooit meer iets van zich horen.
Geen brief.
Geen kaart.
Geen telefoontje.
Geen onverwachte verschijning aan de deur.
Niets.
Alsof ik samen met mijn koffer ben afgegeven en vervolgens van de inventarislijst ben geschrapt.
Dag paps.
Bedankt voor de rit.
Het welkomstbord
1974.
Nu mag ik ook naar De Schutsluis.
Blijkbaar ben ik inmiddels voldoende gekwalificeerd voor het internaatsleven.
Marcel zit er al, maar vanzelfsprekend kom ik niet in dezelfde groep terecht. Het zou onverstandig zijn om twee broers die elkaar nodig hebben ook daadwerkelijk bij elkaar te plaatsen.
Dat zou maar voor stabiliteit zorgen.
Mijn eerste dag begint met het avondeten.
Ik schuif aan tafel tussen een groep jongens die ik niet ken. Iedereen lijkt redelijk rustig.
Dat duurt ongeveer dertig seconden.
Plotseling begint een van de oudere jongens te schreeuwen.
Een ander schreeuwt terug.
Dan vliegt het eerste bord door de lucht.
Even later volgt een tweede.
Kennelijk hoort servies hier ook bij de groepscommunicatie.
Ik kijk om me heen.
Niemand lijkt verbaasd.
Behalve ik.
Ik begin te huilen.
Dat lijkt me op dat moment een volkomen redelijke reactie op een eetzaal waarin mensen elkaar met aardewerk bestoken.
Een groepsleidster komt naar me toe en slaat een arm om me heen.
"Het komt wel weer goed," liegt ze.
Welkom in De Schutsluis.
En pak een bord.
Je weet nooit wanneer je het nodig hebt.
Schuim en stilte
Ik ben liever alleen. Op mijn eigen kamer. Muziek draaien.Tekenen. Op bed liggen.
Geroepen worden. Afwassen.
Dus kom ik overeind. Leg het potlood neer. Zet de muziek uit. Verlaat mijn toevluchtsoord en meld me bij de afwas.
Terwijl ik borden schoonmaak kijk ik naar de anderen. Pratende jongens. Lachende jongens. Ruzie makende jongens.
Ik mis een familie.
Niet eens een specifieke familie. Gewoon een familie.
Een plek waar iemand roept dat het eten klaar is. En dat ook echt voor jou bedoelt.
In plaats daarvan word ik geroepen voor de afwas.
Dat blijkt voorlopig het dichtst bij huiselijke warmte te komen.
De Kunst van de Kuif
Ik teken graag karikaturen van Elvis en verkoop ze in de klas. Een vroege ondernemersgeest noemen ze dat tegenwoordig.Toen noemden ze het waarschijnlijk geklieder.
De handel loopt goed.
Ik heb concurrentie van Jan van 't Loo.
Jan is mijn beste vriend.
Hij kan ook tekenen.
Sterker nog, hij kan verdomd goed tekenen.
Toch krijgt hij minder voor zijn Elvis-portretten dan ik.
Dat heeft niets met talent te maken.
En alles met haar.
Bij Elvis draait alles om de kuif.
Zonder kuif heb je gewoon een man in een jasje.
Met een goede kuif heb je een legende.
Jan begrijpt dat ook.
Mijn Elvis heeft een betere kuif.
De markt heeft gesproken.
Vervangbaar
In het tehuis voel ik me een nummer. Geen kind. Geen jongen. Geen persoon. Een nummer. Eén van velen.
Groepsleiders komen en gaan. Regels komen en gaan. Jongens komen en gaan. Alleen het gevoel dat je vervangbaar bent blijft hardnekkig aanwezig.
Persoonlijke aandacht is er nauwelijks. Daarvoor zijn er te veel kinderen en te weinig mensen die tijd hebben om te vragen hoe het echt met je gaat.
Dus leer je jezelf bezig te houden. Tekenen. Lezen.Muziek draaien.Wachten.
Ik verlang terug naar mijn pleeggezin.
Een merkwaardige gedachte eigenlijk.
Daar werd geschreeuwd. Gestraft. Gehuild. Gezwegen.
Maar het was wel een plek waar iemand wist wie je was.
Hier ben ik veilig opgeborgen tussen tientallen anderen.
Een familie. Een thuis. Een beetje aandacht. Iemand die blij is als je binnenkomt.
We willen zoveel.
De laatste held
Marcel noemt zijn vakantiegezin een mislukking. Wenst me succes in de Gezinsloterij. Zelf heeft hij het opgegeven.
Ik heb oprecht medelijden met hem.
Ik ben al jaren brandnetelvrij, maar hij blijft mijn held.
De Schuts-erfenis
Familie O. uit Tiendeveen stelt zich heldhaftig beschikbaar als vakantiegezin. De euforie houdt alleen ongeveer net zo lang stand als een sneeuwvlok op een barbecue. Ik ben inmiddels behoorlijk irritant geworden, maar dat schijnt een onvermijdelijk souvenir te zijn van een verblijf in de Schuts. Daar leer je namelijk razendsnel dat als je niet dominant genoeg bent, mensen zonder aarzelen over je heen walsen. Het tragische is dat dit gedrag blijft hangen als een hardnekkige geur waar zelfs een industriële schoonmaakbeurt niet tegenop kan.
Gemaakte onverschilligheid
Voor het eerst een dag op visite bij mijn echte moeder. Ben hopeloos nerveus. Of ik misschien hele weekenden wil komen. Ben zo hopeloos nerveus. “Doe maar wat.” zeg ik gemaakt nonchalant.
Moeder meteen op haar teentjes getrapt.
“Wil je dan niet?”vraagt ze zichtbaar beledigd. Ze moest eens weten. Niets liever zelfs. Elke extra dag bij haar betekende immers weer een dag minder Schutsluis. Een vooruitzicht waar menig mens spontaan een vlag voor zou uithangen.
Alles wat u zegt
Ben zo blij met weekendjes naar ma dat ik niet eens in de gaten heb dat ze me probeert te ontlopen. De buren gaan weer een weekend naar hun vakantiehuisje. Geschonken door ma's rijke echtgenoot. Of ik weer mee wil. Tuurlijk mam. Alles wat u zegt. Of: hier heb je geld voor de bios. Doei! Bedankt mam.
Dag mam.
Prestigieuze gesprekken
Kan het uitstekend vinden met Richard, de buurjongen van ma. We voeren gesprekken van een verrassend hoog intellectueel niveau. We interviewen elkaar alsof we in een prestigieus actualiteitenprogramma zitten.
“Wat heeft u hierop te zeggen?”
BURP!
“Dank u. Wilt u daarop nog reageren?”
KOTS!
De diepgang is nauwelijks te bevatten.
Richard verzamelt bovendien Duitse items uit de Tweede Wereldoorlog. Hij ziet daar volop mogelijkheden in voor soldaatje spelen. Ik niet zo. Danke sjeun, maar ik pas. Die fascinatie voor marcheren, bevelen schreeuwen en elkaar om onduidelijke redenen omver werken doet me al genoeg denken aan de Schutsluis.
Het tehuis voor bordengooiers.
Het
Net als de meeste kinderen heb ik doodsangst voor HET.
HET woont onder mijn bed. Tenminste, meestal. Soms zit IE in de kast. HET heeft blijkbaar meerdere vestigingen. En houdt van verstoppertje spelen.
Om mijn bed levend te kunnen bereiken heb ik een zorgvuldig uitgewerkt verdedigingsplan ontwikkeld.
Fase één: tien minuten zwijgend voor de slaapkamerdeur posten in de hoop HET op heterdaad te betrappen. Gewapend met een speciaal voor deze missie ontworpen plastic zwaard.
Aangezien HET zich zelden vrijwillig meldt, volgt fase twee. Ik ruk de deur open en neem een elegante duik richting bed. Zo voorkom ik dat zijn klauwen mijn enkels grijpen om mij krijsend onder het bed te sleuren en vervolgens levend op te vreten. Een risico waar volwassenen opvallend luchtig over doen.
Mijn grote bruine teddybeer vervult ondertussen de rol van kanonnenvoer. Ik laat zijn poten over de rand van het bed hangen. Blijven die er na tien minuten nog aan zitten, dan weet ik genoeg.
Dan zit IE in de kast.
Onverschrokken grijp ik mijn degen, kuch met een kunstmatig zware stem en gooi met een theatrale zwaai de kastdeur open. Vervolgens blijf ik ongeveer vijf minuten in gevechtshouding staan. Puur voor het effect. HET mag best weten dat het hier niet met zomaar iemand te maken heeft.
Wanneer er niets gebeurt, neem ik opnieuw een duik richting bed. Want HET kan inmiddels natuurlijk weer onder het bed gekropen zijn. Ik nestel me veilig tegen de muur, terwijl de arme beer strategisch aan de buitenkant wordt gepositioneerd. Mocht HET alsnog toeslaan, dan heeft het eerst een voorgerecht.
Voor het geval HET daarna nog trek heeft, zet ik voor de zekerheid ook een bakje pinda's neer. Ik ben misschien doodsbang, maar niet onredelijk.
Trots op mijn uitgekiende overlevingstechnieken, maar met een onderbroek die betere tijden heeft gekend, val ik uiteindelijk uitgeput in slaap.
Aardappelpuree achter het stuur
Met de buren mee naar hun vakantiehuisje. Een pittoresk bouwvalletje op een terp midden in een weiland, alsof de zondvloed elk moment kan terugkeren.
De buurjongen mag daar rondscheuren in een aftandse VW Kever. En dat doet hij met zichtbaar genoegen. Mooie soepele rondjes over het gras. Stoer hoor.
Nou ik.
Mag ik ook even?
Heb je wel eens eerder gereden dan? vraagt hij wantrouwig. Straks rij je jezelf en dat ding in de prak.
Wat een belediging. Ik heb inmiddels vijftien schadevrije jaren opgebouwd.
Echt, er gebeurt heus niets.
Okay Frenz, dit is de rem, dit is het gas en dat ronde ding noemen ze een stuur.
Fijn dat we dat nog even doornemen.
Voorzichtig hè?
Tuurlijk. Wat kan er nou helemaal misgaan in een weiland?
Blijkbaar verrassend veel.
Zodra ik achter het stuur zit raak ik volledig gefascineerd door dit mechanische wonder. Op het gas drukken blijkt namelijk veel leuker dan sturen. En dus rij ik in een kaarsrechte lijn op een oude bunker af.
Remmen! Sturen! probeert de buurjongen.
Wat? Hè? Hoe bedoel u?
Onder druk verandert mijn brein spontaan in aardappelpuree.
De buurjongen weet wél wat hij moet doen. Die springt uit de nog rijdende Kever. Een beslissing die achteraf bezien getuigt van een uitstekend ontwikkeld overlevingsinstinct.
Ik overweeg hetzelfde te doen, maar de bunker komt inmiddels wel erg dichtbij.
Dan krijg ik een geniale ingeving.
Misschien moet ik het gas loslaten.
En sturen.
Je moet er maar opkomen.
Wonder boven wonder maakt de auto een keurige bocht. Na een onverwacht sierlijk ererondje kom ik tot stilstand.
Heb ik jullie even beet gehad? roep ik flink. En jullie maar denken dat ik die bunker aan gort zou rijden!
Trillend als een rietje stap ik uit.
Even mijn onderbroek verschonen jongens.
Crash & Clean
Onderweg van Driebergen naar de Schuts. De groepsleidster zit achter het stuur. Er rijdt een auto voor ons die richting aangeeft naar links. Mooi denkt zij, dan kunnen wij er rechts langs.
Tenminste, als de bestuurder vóór ons niet op het laatste moment besluit dat links eigenlijk zwaar overschat wordt en toch liever rechtsaf slaat.
BENG!#$&%!
Vol erop.
Metaal kraakt. We worden door elkaar geschud.
Gelukkig blijft de schade beperkt tot blikschade.
In de andere auto blijkt een baby te liggen. Heeft niets gemerkt.
Alleen wel even de luier verschonen straks. En die van mij.
Hemelse wanvertoning
Op de Schuts word ik in elkaar geslagen. Ik ben woest. Niet eens op de dader. Die hield zich keurig aan het sociale protocol. Blijkbaar stel je je daar voor met een rechtse directe. Nee, mijn woede richt zich op een hogere instantie.
God.
Twintig minuten lang houd ik Hem persoonlijk verantwoordelijk voor deze wanvertoning. Ik vervloek Hem met een passie waar menig beroepsatheïst nog een puntje aan kan zuigen. Alles komt voorbij. Onrecht, oneerlijkheid, verwaarlozing, het complete klachtenformulier. Ik twijfel hardop of Hij nog wel geschikt is voor deze functie.
Na afloop voel ik me aanzienlijk beter.
Tijdens mijn avondgebed besluit ik God te vergeven.
Zand erover.
Ik bedoel, iedereen maakt fouten.
Sommigen gooien een bord naar je hoofd.
Anderen laten een complete dag ontsporen vanuit hun hemelse meldkamer.
Kan gebeuren.
Morgen weer een dag.
Een keuken vol geheimen
Tijdens het afdrogen waag ik voorzichtig een vraag over mijn echte vader. Het onderwerp ligt blijkbaar ergens tussen belastingcontrole en kiespijn in.
Ma verstijft een beetje.
Je vader is omgekomen tijdens een vliegreis naar Australië, zegt ze uiteindelijk.
Stilte.
Een ongemakkelijke stilte.
Een stilte waarin ik eigenlijk honderd vervolgvragen heb.
Wanneer? Hoe? Waarom? Wat deed hij daar?Was hij piloot? Passagier? Heeft iemand hem gekend? Bestaan er foto's?
Maar nog voordat ik één vraag kan stellen, zie ik ma zoeken naar de nooduitgang van het gesprek.
"Wil je naar de bioscoop?"
"Oh."
"Of naar de buren?"
"Eh..."
"Of anders straks gewoon naar bed?"
Australië lijkt daarmee officieel afgehandeld.
Ik durf niet verder te vragen.
En droog verder af.
Met een hoofd vol vragen en een keukendoek vol borden.
De waakzame horizon
Mag in de zomervakantie mee naar Ameland. Krijg daar mijn eerste vriendinnetje.
Ferdina uit Buitenpost.
Durf nog niet te zoenen.
Ma kijkt.
Geknipt uit het familiealbum
Op Ameland wil ma een foto van mij maken. Een zeldzaam historisch moment, omdat er blijkbaar niet dagelijks bewijs wordt verzameld dat ik daadwerkelijk besta.
Ze pakt haar camera en richt die op mij.
Maar dan grijpt haar man in.
De man die ik oom Dokkie moet noemen.
Of hij nu naar de hond is genoemd of de hond naar hem, blijft onderwerp van discussie. Al vermoed ik sterk dat de hond er eerder was en men daarna dacht: laten we die naam gewoon recyclen.
Nee, zegt oom Dokkie. Het rolletje is bijna vol.
Bijna vol.
Alsof we hier spreken over een nationale noodvoorraad.
Alsof elke foto zorgvuldig moet worden afgewogen door een commissie van deskundigen.
Alsof mijn hoofd kostbare opslagruimte verspilt die misschien nog nodig is voor een foto van een meeuw, een duinpaaltje of Dokkie zelf.
Ma legt de camera weer neer.
De fotosessie is voorbij voordat hij begonnen is.
Ik blijf achter met een vaag gevoel dat ik zojuist heb verloren van een rolletje Kodak.
En van oom Dokkie.
Die volgens mij nog steeds naar de hond is genoemd.
Niemand kan mij van het tegendeel overtuigen.
Kille gastvrijheid
Oom Dokkie jaagt me de stuipen op het lijf. Hij behandelt me doorgaans alsof ik een vlek op het behang ben. Onzichtbaar dus. En als hij me niet negeert, is hij juist zó vriendelijk dat ik er spontaan uitslag van krijg.
Oom Dokkie en de verkeerde pagina
Jeuk aan m'n klokkenwerk terwijl ik wat zit te bladeren.
Laat nou net oom Dokkie langskomen op het moment dat ik zit te krabben met miss Panorama voor mijn neus.
Leg dat maar eens uit jij kleine viezerik. Maar ben toch ergens opgelucht.
Op de volgende pagina's een heel artikel over Dries van Agt.
En om op zo'n moment naar je balzak grijpen valt écht niet uit te leggen.
Split-second beslissing
Ik ben gek op Dokkie. De hond wel te verstaan. Niet de menselijke versie. Die vertrouw ik ongeveer evenveel als een tweedehands parachute.
Tijdens een wandeling door de duinen gebeurt het onvermijdelijke. Dokkie de Duitse Staander ontdekt een konijn.
En niet op de vriendelijke Disney-manier.
Binnen enkele seconden heeft hij het beest te pakken.
Ma raakt in paniek en richt zich tot mij.
"DOE DAN WAT!"
Een verzoek waar ik als brave jongen natuurlijk onmiddellijk gehoor aan geef.
Voor ik het weet verkoop ik Dokkie een schop tegen zijn onderbuik.
Het werkt. Het konijn ontsnapt.
Ma tevreden.
Missie geslaagd.
Alleen voel ik me direct alsof ik persoonlijk verraad heb gepleegd aan mijn beste vriend.
Thuis bied ik officieel mijn excuses aan in de vorm van een hondecracker en een uitgebreide knuffelbeurt.
De verboden traan
Op de Schuts besluiten een paar jongens dat een hamster uitstekend geschikt is voor waterrecreatie. Ze houden het beest onder de kraan en vermaken zich kostelijk.
Ik niet.
Ik krijg medelijden.
Sterker nog:ik begin te huilen.
Wat op de Schuts ongeveer hetzelfde is als vrijwillig een bordje om je nek hangen met de tekst: "Pestbaar."
Een weekend later vertel ik het verhaal aan de buurvrouw.
Zij vertelt het door aan ma.
Ma lacht.
Niet een beetje.
Gewoon voluit.
"Janken om een hamster?"
Ik voel onmiddellijk dat ik iets verschrikkelijks heb gedaan.
"Schaam je diep."
Terecht ook.
Wat moeten de buren wel niet denken?
Een jongen die verdrietig wordt van dierenleed. Waar gaat het heen met de wereld?
Ma heeft gelijk.
Je kunt je emoties maar beter bewaren voor zaken die er echt toe doen.
Bijvoorbeeld voor het feit dat je moeder je uitlacht wanneer je medelijden hebt met een weerloos dier.
Maar goed,daar kun je natuurlijk moeilijk om gaan zitten huilen.
Wat moeten de buren dan wel niet denken?
Nuchtere biecht
Tijdens een zomerkamp van de Schuts schrik ik midden in de nacht wakker. Ik zie niks! Ik ben blind! Ik maak Marcel wakker, die opmerkelijk rustig blijft. Het is donker, suffie. Langzaam dringt het tot me door dat mijn gezichtsvermogen niet verdwenen is. De zon is gewoon ergens anders bezig. Toch blijft die angst voor het donker hardnekkig. Dat heeft een voorgeschiedenis.
Toen ik klein was werd ik ooit in een donkere kast opgesloten. Ik bleef maar om ma roepen Blijkbaar viel dat onder de categorie hinderlijk achtergrondgeluid.
Jaren later vertel ik dat verhaal aan oom Dokkie. Tja, zegt hij..Je bleef maar om je moeder roepen.Die persoon wilde met haar in de auto stappen. Als een kind dan blijft zeuren,gooi je hem in een kast,doe je de deur op slot en kun je rustig gaan winkelen.
Hij vertelt het alsof hij een recept voor pannenkoeken voorleest. Ik voel iets ongemakkelijks opkomen. Weet u eigenlijk wie dat was? Ja. Even stilte. Dat was ik.
Geen spijt. Geen schaamte. Geen enkele emotie. Bijna geamuseerd zelfs. Alsof hij zojuist onthuld heeft dat hij vroeger stiekem de laatste koek uit de trommel pakte. Ik schrik me kapot. Mijn hele leven had ik geen idee gehad wie die persoon was. En ineens zit hij tegenover me aan tafel. Doodnormaal zijn koffie te drinken.
Vanaf dat moment begin ik oom Dokkie met heel andere ogen te bekijken.Wat eerst afstandelijkheid leek, krijgt ineens iets veel griezeligers. Want sommige mensen maken je bang door te schreeuwen. Anderen door volkomen kalm te vertellen wat ze hebben gedaan.
Artiest in wording
Speel toneelstukken op school. Ook pleebekken. Bohemian Rhapsody van Queen. A real mother for ya van Johnny Guitar Watson. Stoned als een garnaal van Koot en Bie. Henny Huisman waar was je.
Voel me een geboren artiest. Werk mee aan het Schutsluiskrantje. De wereld smacht naar mijn redactionele visie. Heb mijn eerste stripboek getekend, vol overtuiging en twijfelachtige anatomie, maar met maximale ambitie. Voetbal graag.
Marcel organiseert droptochten en wil in het muziekkorps van het Leger Des Heils. Zoek het verband.
Bijna
Val op meisje uit de klas. Judith. Ik kijk naar haar, zij kijkt langs me heen.
Dat soort liefde dus.
Het had zo mooi kunnen zijn.
De vlucht van de hoop
Marcel zit op de Amerberg in Amersfoort. Ik wil ook weg. Kan. Heb pleeggezin gevonden. Familie Z. uit Middelstum. Vier kinderen.
Oei.
Eigenlijk had ik liever een gezin voor mezelf gehad. Eentje zonder bijlagen. Zonder concurrentie.
Zonder het gevoel dat je opnieuw in de rij moet staan om gezien te worden.
Zet ze maar te koop.
De andere optie is nog langer blijven wachten in de Schuts tot er ooit een “geschikt gezin” langskomt.
Dus wordt het toch kiezen zonder echt te kiezen.
We zien wel.
Op naar Middelstum.
Met een soort hoop die zich vooral uit in het feit dat het in elk geval niet de Schuts is.
En soms is dat al genoeg om te vertrekken.
De kettingreactie
Hachee met uien bij de familie Z. Of het smaakt. Ja hoor, bwaaaah!
Voor ik het weet heb ik het bord van mijn buur vakkundig gedecoreerd met verse maaginhoud. Die op zijn beurt van afschuw bijna het bord van zíjn buurman onderkotst.
Chain reaction noemen ze dat. In no time heeft iedereen een fraai sausje over zijn hachee.
Rechtstreeks van de leverancier, verser krijg je het niet. Mjam.
Gebruikssporen
Ik blijk dus een schitterend voorbeeld te zijn van een tehuisproduct.
Gehard, meedogenloos. Survival of the fittest. Voel me ondertussen achtergesteld op de echte kroost. Zij krijgen vast een groter stuk rookworst bij de boerenkool, gewoon omdat ze dat soort privileges verdienen bij geboorte.
Het gaat fout. Stichting Jeugd en Gezin kan me komen ophalen. Ze willen me niet meer. Zet me maar bij het grofvuil tussen een kapotte Senseo en een driewieler zonder voorwiel. Misschien plakt iemand er een sticker op: 'Gratis af te halen. Werkt nog, maar heeft gebruikssporen en maakt soms rare opmerkingen.'
Hoog Tiet
1979.
Eerst nog even geparkeerd in een opvanggezin in Delfzijl. "Opvang" klinkt alsof ik een beschadigd pakketje ben dat PostNL niet meer durft af te leveren
Niet kantelen. Breekbaar. Inhoud onbekend.
Dan komt de maatschappelijk werkster langs, met het enthousiasme van iemand die zelf nergens in hoeft te wonen.
“Wat we nou hebben voor je jong! Een heel gezellig boerengezin uit Wildervank in Groningen. Familie M. Ze hebben wel twintig pleegkinderen op hun boerderij, is dat niet gezellig?”
Nee. Da's niet gezellig.
Maar heb weinig keus.
De tijd dringt in het opvanggezin.
’t Is hoog tiet veur boernyoghurt.
En zo beland ik in Wildervank. De lopende band van mijn jeugd ratelt onverstoorbaar verder, terwijl ergens een ambtenaar tevreden een perforator bedient en denkt: zo, die staat ook weer netjes in de juiste lade van het universum.
De Plicht tot Plezier
Erger kan ik het me eigenlijk niet voorstellen. Verplicht televisie kijken. Afzonderen wordt beschouwd als een gevaarlijke afwijking van de nationale gezelligheidsnorm.
Lezen in bed? Niet doen. Boeken zijn gevaarlijk. Straks ga je nog zelf nadenken. Op overtreding staat een pedagogische zweepslag met een riem, gevolgd door een evaluatiegesprek waarin wordt vastgesteld dat het allemaal voor je eigen bestwil is.
Te laat uit school? Dan vervalt het recht op voedsel. De maag leert punctualiteit sneller dan een schoolagenda. Mogelijk een eeuwenoude Groningse traditie, zorgvuldig doorgegeven van generatie op generatie.
Aan tafel doopt zoon M. mij om tot "Witte Reus". De tafel barst in lachen uit. Pa M. lacht. Ma M. lacht. De stoelen lijken mee te schudden. Zelfs het bestek overweegt applaus.
Dat is misschien wel het meest gestroomlijnde onderdeel van het systeem: vernedering in groepsverband. Efficiënt, duurzaam en volledig gedragen door het hele gezelschap.
En ergens, tussen de lachsalvo's, zit Witte Reus. Die voelt zich vooral heel klein.
Het behoud van het evenwicht
In dit gezin leer ik me keurig onderdanig te gedragen. Omdat het systeem daar simpelweg op draait: meebewegen of botsen. En botsen levert hier zelden iets op behalve meer uitleg waarom je beter had moeten meebewegen.
Op school gaat het goed.
Bij M. blijft het slecht gaan.
Alsof het twee parallelle universa zijn die weigeren op elkaar af te stemmen.
En ergens begint zich een vreemd soort logica te vormen: als het op de ene plek goed gaat, moet het op de andere plek wel misgaan.
Evenwicht moet er zijn.
De Gele Trui van de Vlucht
Volgende dag. Zogenaamd op weg naar school in Veendam. Ik besluit naar Groningen te fietsen. Zo'n 40 kilometer. Dat lijkt me wel een gele trui waard. Weg uit Wildervank. Weg van M. Op naar ma.
Niet omdat het daar beter is, maar omdat “ergens anders” op dat moment het dichtst in de buurt komt van ademhalen zonder toestemming.
Het geluid dat genegeerd mag worden
Ma laat me niet binnen. Ze is thuis en ze weet dat ik het ben.
Het vriest. Ik krijg het koud. Misschien schaamt ze zich tegenover de buurt.
Wat wil je ook. Die jongen loopt ook zo te schreeuwen. Ma, ma, ik ben het! Het is uw zoon Frenz! Weet u nog? Alstublieft doe open!
Het helpt niet. Ma doet niet open. Vat ze misschien kou.
Ik slaap in een treinstel op het station.
De volgende nacht slaap ik in een schuur. Heb gelukkig een deken van een waslijn kunnen trekken.
En ergens tussen het rillen en het wakker blijven door begint het door te dringen dat dit niet per ongeluk gebeurt. Het is een keuze. Iemand heeft besloten dat ik buiten minder lastig ben dan binnen.
Laat ma maar klotsen in haar waterbed.
Warm, droog, en zonder last van een kind dat nog steeds denkt dat “mam” roepen een soort sleutel is in plaats van een geluid dat gewoon genegeerd kan worden.
Hopeloos geval
Stichting Jeugd en Gezin zegt dat het aan mij ligt. Ben niet te handhaven. Familie M. is een aardige familie. Ze zijn er zelf een paar keer langs geweest. Zo leuk en gezellig.
Het ligt aan mij. Ik ben een hopeloos geval. Alleen een verleden. Geen toekomst. Rijp voor het vreemdelingenlegioen.
Ik kom in tehuis de Aaborg. Komt op hetzelfde neer.
De klank van ontsnapping
Het nummertjesgevoel komt weer tevoorschijn. Eén van zovelen.
Probeer me eraan te onttrekken door een goed persoonlijk contact met de groepsleiders Jan, Daan en Clemens op te bouwen.
Het lukt. Krijg nou wat. Voel me bijna een individu.
Heel even lijkt het alsof ik niet alleen een nummer ben in een systeem dat altijd verder draait, maar gewoon iemand die er staat.
Clemens houdt net als mij van drummen.
Dat schept in een omgeving als deze ongeveer het equivalent van bloedverwantschap. We hoeven elkaar niets uit te leggen, alleen af te tellen en te slaan.
Vaak geven we gezamenlijk een drumpartij ten beste. Jan speelt gitaar. Daan piano. Zit in de jazz. Kan hij ook niks aan doen. Jazz is een aandoening in plaats van een keuze.
De Aaborgband staat op. Koel man!
Clemens, ik doe de drumsolo.
De Ongeziene Gast
Op school een Hindoestaanse vriendin, Shirley. Nu haar vader weg is is haar broer de baas in huis. Ik mag van hem niet bij haar binnenkomen. Letterlijk en figuurlijk. Ben geen Hindoestaan. Dus besta ik niet. Wil Shirley zien. Niet via de voordeur? Dan maar via het balkon.
Spannend. Samen met Shirley op haar kamer met de deur op slot. Spelletjes in bed. Mens erger je niet, yahtzee, je kent het wel.
Klop klop! Moeder voor de deur. Ze wil zich wassen. De enige wastafel blijkt bij Shirley in de kamer.
Ik duik in een ondiepe klerenkast, wat gepaard gaat met de nodige herrie. Je moet wel stokdoof zijn om dat niet op te merken. Ma is stokdoof. In elkaar gedoken wacht ik af.
Shirley laat haar moeder binnen. Ma heeft niets in de gaten. Een minnaar in de kast. Vóór gebruik wel even uit elkaar vouwen. Ik kijk om me heen om me ervan te vergewissen dat er geen voorwerpen in de kast liggen die onderdeel zouden kunnen vormen van ma's wasritueel, zoals handdoeken, schuursponsjes of een hogedrukreiniger want dan heb ik een probleem. Zeg ik wel dat ik hier al jaren sta en er plots een flat om me heen werd gebouwd.
Gelukkig, ma is weg. Ik ook. Het wordt me toch te link.
De Kwetsbare Getuige
Het contact met Shirley wordt noodgedwongen oppervlakkig. Ze mag niet mee naar de Aaborg en ik niet naar haar huis. Neutraal gebied in de vorm van een galerijtrap van een bejaardentehuis levert weinig mogelijkheden tot intimiteit. Oma houdt ons van achter de geraniums in de gaten.
En oma is kwetsbaar. Als ik Shirley binnen haar vizier dreig te zoenen zou ze bijvoorbeeld maar zo spontaan last van aambeien kunnen krijgen. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben. De relatie bloedt dood.
Ik maak het uit. Ook al omdat Shirley stinkend jaloers is. Ik hoef maar naar een ander meisje te lónken.
Ze huilt. Ze houdt nog zoveel van me. Geef haar eens ongelijk.
Liefdesafval
Een paar dagen later krijg ik spijt. Mis het contact. Schrijf een brief voor Shirley. Of ze het weer aan wil maken. Ben er weer klaar voor. U mag weer.
Gooi de brief op haar balkon. De volgende dag ligt hij versnipperd op de grond. Misschien heeft haar moeder de brief gelezen, maak ik mezelf wijs.
Zwaaien naar de Overkant
Voel me voor het eerst echt down. Wil niet meer.
Zit op de reling van de derde verdieping van het bejaardentehuis. Nu maar wachten tot ik mijn balans verlies.
Aan de overkant kijkt oma uit het raam.
Mag zij straks de rommel opruimen. Da's lullig. En dan zit ze misschien ook nog met een kont vol aambeien. Zie dus af van mijn dodensprong.
Zwaai naar oma.
Spoorloos
Surinaamse Robert woont ook op de Aaborg. We vervelen ons en besluiten de spoorbomen met een truukje dicht te gooien. En dan op een afstandje kijken naar de rij auto's die staat te wachten op een trein die niet komt. Humor van de bovenste plank dus. Maar een buurtbewoner belt de politie.
Een agent stapt uit de auto en Robert rent weg langs de spoorrails. Instinctief volg ik. De agent roept halt. Beter een kogel in de lucht dan tien in je rug dus ik overweeg aan zijn verzoek te voldoen. Maar de vrijheid lonkt. We lopen weliswaar harder dan de agent maar zijn maat wacht met de auto bij de volgende overgang zodat we gelijk kunnen instappen.
Een buurtbewoner kan het niet laten op te merken dat het altijd die bruintjes zijn die lopen te klieren. De bruintjes kunnen het niet laten op te merken dat het altijd die buurtbewoners zijn die lopen te zeuren.
Op het bureau krijgen we een waarschuwing en mogen gaan.
Terwijl we naar huis lopen word ik melancholiek en denk aan mijn kindertijd.
Die goeie ouwe tijd.
Toen we nog ongestraft met treintjes mochten spelen.
Het Uur van de Afrekening
Tijdens een disco avond op de Aaborg tikt er iemand op mijn schouder. Ik draai me om en krijg een knal voor mijn kop.
Ik ga languit terwijl een groepsleider de dader een pak slaag geeft. Een oudere jongen die een hekel aan me heeft en dat even fysiek wil uitdrukken.
Iemand vraagt of het met me gaat. Welke dag is het Frenz?
Don't worry guys. Tien voor half zeven.
Het Einde van de Lijn
Op de Aaborg hou ik het niet uit. Sfeer is niet te harden. Word door iedereen genegeerd.
Omdat ik het zo goed met de leiding kan vinden. Ben dus een verrader.
Robert gaat weg uit de Aaborg.
Ik kijk om me heen en kom tot dezelfde conclusie.
Zwaaien naar de Overkant
Voel me voor het eerst echt down. Wil niet meer.
Zit op de reling van de derde verdieping van het bejaardentehuis. Nu maar wachten tot ik mijn balans verlies.
Aan de overkant kijkt oma uit het raam.
Mag zij straks de rommel opruimen. Da's lullig. En dan zit ze misschien ook nog met een kont vol aambeien. Zie dus af van mijn dodensprong.
Zwaai naar oma.
Zwaaien naar de Overkant
Voel me voor het eerst echt down. Wil niet meer.
Zit op de reling van de derde verdieping van het bejaardentehuis. Nu maar wachten tot ik mijn balans verlies.
Aan de overkant kijkt oma uit het raam.
Mag zij straks de rommel opruimen. Da's lullig. En dan zit ze misschien ook nog met een kont vol aambeien. Zie dus af van mijn dodensprong.
Zwaai naar oma.
Zwaaien naar de Overkant
Voel me voor het eerst echt down. Wil niet meer.
Zit op de reling van de derde verdieping van het bejaardentehuis. Nu maar wachten tot ik mijn balans verlies.
Aan de overkant kijkt oma uit het raam.
Mag zij straks de rommel opruimen. Da's lullig. En dan zit ze misschien ook nog met een kont vol aambeien. Zie dus af van mijn dodensprong.
Zwaai naar oma.
Zwaaien naar de Overkant
Voel me voor het eerst echt down. Wil niet meer.
Zit op de reling van de derde verdieping van het bejaardentehuis. Nu maar wachten tot ik mijn balans verlies.
Aan de overkant kijkt oma uit het raam.
Mag zij straks de rommel opruimen. Da's lullig. En dan zit ze misschien ook nog met een kont vol aambeien. Zie dus af van mijn dodensprong.
Zwaai naar oma.
Zwaaien naar de Overkant
Voel me voor het eerst echt down. Wil niet meer.
Zit op de reling van de derde verdieping van het bejaardentehuis. Nu maar wachten tot ik mijn balans verlies.
Aan de overkant kijkt oma uit het raam.
Mag zij straks de rommel opruimen. Da's lullig. En dan zit ze misschien ook nog met een kont vol aambeien. Zie dus af van mijn dodensprong.
Zwaai naar oma.
Zwaaien naar de Overkant
Voel me voor het eerst echt down. Wil niet meer.
Zit op de reling van de derde verdieping van het bejaardentehuis. Nu maar wachten tot ik mijn balans verlies.
Aan de overkant kijkt oma uit het raam.
Mag zij straks de rommel opruimen. Da's lullig. En dan zit ze misschien ook nog met een kont vol aambeien. Zie dus af van mijn dodensprong.
Zwaai naar oma.
Zwaaien naar de Overkant
Voel me voor het eerst echt down. Wil niet meer.
Zit op de reling van de derde verdieping van het bejaardentehuis. Nu maar wachten tot ik mijn balans verlies.
Aan de overkant kijkt oma uit het raam.
Mag zij straks de rommel opruimen. Da's lullig. En dan zit ze misschien ook nog met een kont vol aambeien. Zie dus af van mijn dodensprong.
Zwaai naar oma.
Zwaaien naar de Overkant
Voel me voor het eerst echt down. Wil niet meer.
Zit op de reling van de derde verdieping van het bejaardentehuis. Nu maar wachten tot ik mijn balans verlies.
Aan de overkant kijkt oma uit het raam.
Mag zij straks de rommel opruimen. Da's lullig. En dan zit ze misschien ook nog met een kont vol aambeien. Zie dus af van mijn dodensprong.
Zwaai naar oma.
Ea nam legere mentitum prodesset
Cetero oporteat sensibus his eu. Has ex vidisse perpetua, vis partem mollis mandamus at. Ea nam legere mentitum prodesset, no quo lucilius liberavisse, te oratio debitis omittantur eos. Sea ea iusto detracto, ut scripta sapientem suavitate cum, nam deleniti perpetua intellegam an. Ei per officiis detraxit probatus, vim at graecis tincidunt.
Zwaaien naar de Overkant
Voel me voor het eerst echt down. Wil niet meer.
Zit op de reling van de derde verdieping van het bejaardentehuis. Nu maar wachten tot ik mijn balans verlies.
Aan de overkant kijkt oma uit het raam.
Mag zij straks de rommel opruimen. Da's lullig. En dan zit ze misschien ook nog met een kont vol aambeien. Zie dus af van mijn dodensprong.
Zwaai naar oma.